Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Νοσταλγία των καλών εποχών….ενώ συνειδητά επιλέγουμε το ευκολότερο «ρεύμα» !



Νοσταλγία των καλών εποχών….ενώ συνειδητά επιλέγουμε το ευκολότερο «ρεύμα» !

γράφει η Ιωάννα Θεοδωρακοπούλου

Υπάρχει μια πολύ γνωστή φωτογραφία που κυκλοφορεί στα κοινωνικά δίκτυα. Απεικονίζει ένα μεγάλο ηλικιακά ζευγάρι που απαντάει στο ερώτημα σχετικά με το πώς κατάφεραν να παραμείνουν παντρεμένοι τόσα πολλά χρόνια. Η απάντηση είναι ότι στις δικές τους εποχές όταν κάτι έσπαγε το έφτιαχναν. Κι αυτό είναι εντελώς αντίθετο στην προοπτική της κοινωνίας μας σήμερα. Όταν κάτι σπάει, παίρνουμε καινούργιο. Η νοσταλγία «πείθει» τους ανθρώπους ότι επιθυμούν τις παλιές αυτές εποχές. Όμως η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι προτιμούν την πραγματικότητα του σήμερα. Είναι ευκολότερη. Το διαζύγιο είναι ένα τέτοιο χαρακτηριστικότατο της εποχής μας παράδειγμα.


Η «βελτίωση» ενός γάμου ακούγεται κοινωνικά πιο κατάλληλο και αποδεκτό από την αδιαφορία και την εγκατάλειψη μιας σχέσης κι εν συνεχεία τη επιλογή νέου συντρόφου. Αλλά πρέπει να το δούμε κατάματα : το διαζύγιο είναι ευκολότερο. Σίγουρα έχει αρκετές και πολύ άσχημες πτυχές ένα διαζύγιο. Το αντίκτυπο στα παιδιά και η ψυχική υγεία του κάθε συντρόφου, τα οικονομικά προβλήματα και η αρνητική αλλαγή στο κοινωνικοοικονομικό επίπεδο του ατόμου, ο πόνος που σχετίζεται με τις χαμένες αναμνήσεις, ελπίδες και όνειρα, η θλίψη, και το στρες είναι όλα μειονεκτήματα. Παρά αυτά τα αρνητικά όμως, δεν είναι πολλοί αυτοί που επιλέγουν να μείνουν μαζί και να επιλύσουν τα προβλήματα.

Ορισμένα ζευγάρια μένουν μαζί αλλά ούτε εκθέτουν αρνητικά τον γάμο τους ούτε τον βελτιώνουν. Κινούνται σαν να ζουν ξεχωριστές ζωές, γίνονται συγκάτοικοι, μοιράζονται ευθύνες και συχνά κακιώνουν ο ένας με τον άλλον που δεν κουβαλούν τα ίδια βάρη στο σπίτι. Συμβιώνουν αλλά η έγγαμη ζωή τους δεν είναι σε καμία περίπτωση όπως την φαντάζονταν την ημέρα του γάμου τους. Πολλά ζευγάρια μένουν μαζί και λένε ότι θα δουλέψουν την σχέση τους. Αλλά πόσοι πραγματικά το κάνουν αυτό ? Υπάρχει προσωρινή βελτίωση ή απλά φτάνουν στο σημείο να δεχτούν τους νέους όρους της έγγαμης ζωής τους (μια μορφή συμβίωσης δηλαδή) ? Κοιτάζουν με ειλικρίνεια και ουσιαστικά την δική τους ευθύνη στις δυσκολίες και ακολούθως κάνουν συνειδητές αλλαγές στον τρόπο τους ? Η΄ τελικά οι ερωτήσεις μου είναι καθαρά ρητορικές ?

Όλοι έχουμε ακούσει ότι θέλει προσπάθεια για να πετύχει ένας γάμος. Όμως, μοιάζει να εστιάζουμε την πίστη στην προσπάθεια του ενός συντρόφου ή να δίνουμε μεγάλο βάρος μόνο σε απλές αλλαγές σε συμπεριφορές που πρέπει να κάνει το ζευγάρι. Με άλλα λόγια, ένα άτομο σπανίως καταλαβαίνει πόσο σκληρά πρέπει να δουλέψει στην βελτίωση του εαυτού του ώστε να μπορεί να συμβάλει στην επιτυχία του γάμου του.

Υπάρχει μια θεωρία ότι ο γάμος συχνά εμποδίζει το άτομο από το να γίνει ένας αυθεντικός ενήλικας. Στην ουσία, αυτή η θεωρία αντιτίθεται στην δημοφιλή σκέψη που αφορά τρόπους να βελτιωθεί ένας γάμος και αντιθέτως υποστηρίζει ότι ο κάθε σύντροφος πρέπει να διαφοροποιηθεί από τον σύντροφό του και ότι αυτό θα τον κάνει ικανότερο να προσφέρει περισσότερα. Αντί να προσμένει από τον άλλον να του καλύψει τις ανάγκες του, η θεωρία αυτή δίνει μεγάλη βαρύτητα σε μια καλή σχέση με τον εαυτό μας και ενισχύει την ικανότητα να ζούμε με την δική μας δυσκολία αντί να ψάχνουμε στον άλλον για να μας την απαλύνει.

Παιχνίδια του μυαλού, συνειδητά και σκόπιμα παιχνίδια του ζευγαριού στις επικοινωνιακές τους συνήθειες. Η διαδικασία της διαφοροποίησης και εν συνεχεία η ικανότητα να αντιμετωπίσουμε τον σύντροφο μας είναι σημαντική για την διάσωση του γάμου. Είτε η θεωρία της διαφοροποίησης είναι σωστή είτε όχι, κι αν άλλες πιο κοινά αποδεχτές θεωρίες που αφορούν τη επικοινωνία και την βαθύτερη επαφή είναι σωστές, η δουλειά με τον εαυτό μας προκειμένου να βοηθήσουμε στη βελτίωση και διάσωση ενός γάμου είναι μεγάλη και καθοριστική.

Είναι δύσκολο να κοιτάξουμε μέσα μας με ειλικρίνεια. Συχνά αυτό που θέλουν οι άνθρωποι είναι κάποιον να στηρίζει την δική τους οπτική, να βασίσουν τις αντιλήψεις τους, και στη ουσία να πάρει το μέρος τους. Είναι ταρακούνημα για το εγώ να παραδεχτούν ότι κάτι δεν πάει καλά και είναι άμεσο αποτέλεσμα της έλλειψης προσωπικής προσπάθειας κάποιου όπως και λάθος βημάτων. Το να το πάρουμε ως δικό μας και να δουλέψουμε έτσι ώστε να αλλάξουμε κομμάτια μας είναι υπερβολικά δύσκολο. Θέλει προσπάθεια, πολύ δύναμη και αντοχή σε συναισθήματα ντροπής και αμηχανίας, και τεράστια επιθυμία να εξελιχθούμε σαν άτομα.

Αν λοιπόν σκεφτούμε πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό, το διαζύγιο είναι σαφώς ευκολότερο. Το διαζύγιο προκαλεί ζημιές και μπορεί να χρειαστεί χρόνια για να ξεπεράσουμε τον συναισθηματικό πόνο που φέρνει, αν καταφέρουμε να τον ξεπεράσουμε κιόλας. Η εναλλακτική είναι προσωπική δουλειά, στόχος η προσωπική βελτίωση και εξέλιξη, υιοθέτηση νέων τρόπων επικοινωνίας, η αθέτηση πεπαλαιωμένων ιδεών για τον άνθρωπό μας, και η σκληρή δουλειά στον πόνο. Σίγουρα ακούγεται και είναι μακράν πιο δύσκολο στην κοινωνία που ζούμε. Είναι πολύ ευκολότερο να βρούμε έναν νέο σύντροφο, έναν άνθρωπο που φαινομενικά μας αποδέχεται όπως είμαστε, και που μας φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρων, από το να δημιουργήσουμε εμείς το ενδιαφέρον σε αυτόν που ήδη γνωρίζουμε τόσο καλά.

Τελικά, τι μπορούμε να φτιάξουμε σε αυτή την κοινωνία ? Σχεδόν τα πάντα παραγκωνίζονται για κάτι πιο καινούργιο, πιο γυαλιστερό, πιο λαμπερό όταν το αρχικό δεν δουλεύει τόσο καλά πια.

Φόρμα επικοινωνίας: Η Γνώμη σας για την συνέχεια της σελίδος μας;

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

our visitors are from around the world